شرط چهارم : رجوع به كفايت است ، يعنى شخص مكلف بايستى طورى باشد كه پس از برگشتن از حج ، بتواند خود وعائله خود را اداره نمايد ودچار تهيدستى وفقر نگردد پس اگر داراى مبلغى است كه وسيله كسب وسرمايه است كه چنانچه آن مبلغ را صرف حج نمايد ، پس از بازگشت محتاج خواهد بود وبداند كه راه ديگرى براي زندگى مناسب شأن خود نخواهد داشت بر چنين شخصي حج واجب نيست . پس از آنچه ذكر شد ظاهر مىشود كه فروختن چيزهاى ضروري زندگى مانند منزل مناسب شأن ورختهائى كه براي زينت وآبرو دارد ، وأثاث منزل ، وابزار كار كه براي زندگى به آنها احتياج دارد ومانند آنها ، مثل كتاب نسبت به أهل علم كه براي تحصيلاتش لازم است ، واجب نيست ، وخلاصه آنچه در زندگى انسان مورد حاجت است وصرفش در راه حج سبب بيچارگى ومشقت شود ، فروشش واجب نيست . بلى ا گر آنها بيشتر از حاجتش باشد واجب است ما زاد را براي هزينه حج بفروشد . بلكه كسى كه داراى منزلي است كه مثلا دويست هزار تومان مىارزد ومىتواند آن را فروخته ومنزل ديگرى به كمتر خريدارى نموده وبدون مشقت در آن زندگى كند وتفاوت دو قيمت وافى بهزينه حج وهزينه زندگى زن وبچه وى باشد لازم است اين عمل را انجام داده وبه حج برود مسأله 20 - هر گاه انسان مالي داشته كه به جهت احتياج به آن